"~. O^r^M .~"

ย้ายบ้านไป Facebook เจ้าค่ะ ^^

เมื่อวานไปงานสัปดาห์หนังสือ ตอนแรกกะไปเดินดูเล่นๆเป็นเพื่อนโอ๊ค แต่สุดท้ายหอบหนังสือกลับบ้าน 18 เล่ม ^^"

เริ่มต้นที่บูธบลิสที่เพลนนารี่ฮอลล์ ได้มิเกะเนะโกะโฮมส์ 11-12 กับโชเน็นองเมียวจิ 5 ครบตามที่ต้องการแล้วก็กะว่าเดินดูหนังสือเล่นๆเป็นเพื่อนโอ๊คละกัน  แต่ปรากฏว่า...ที่บูธถัดมา คือ สยามอินเตอร์ฯ สายตาเหลือบไปเห็น เอริกะแวมไพร์ยอดนักสืบ 6

อ้าว เฮ้ย!? นึกว่าจบบริบูรณ์แค่เล่ม 5  เท่านั้นยังไม่พอ คนขายบอกว่าเล่ม 7 จะมาวันสุดท้ายของงานหนังสือค่ะ... T_T แงๆ แล้วมันจะงอกตามมาอีกกี่เล่มหนอ?

เอาวะ ซื้อแล้วต้องเก็บให้ครบชุด จ่ายตังค์เสร็จ  ได้ยินเสียงประกาศว่ามีโปรโมชั่นหนังสือราคาพิเศษของอ.ปองพล อดิเรกสาร พร้อมลายเซ็นต์ (กรี๊ดดดดด แสดงว่าคุณปองพลตัวจริงเสียงจริงก็อยู่ที่บูธอ่ะดิ 0_o!!!) รีบบอกโอ๊คทันที เจ้าโอ๊คก็แสนดี กางแผนผังบูธหาพิกัดให้เสร็จสรรพ  แต่เนื่องจากมันอยู่โซน C1 เราเลยตกลงกันว่าจะเดินแวะบูธอื่นๆที่โอ๊คอยากแวะระหว่างทาง (ใครไปศูนย์ประชุมสิริกิตติ์บ่อยก็คงรู้ว่ามันอยู่คนละด้านกับเพลนนารี่ฮอลล์เลย แล้วลองนึกภาพงานหนังสือในวันเสาร์สิ คนยั้วเยี้ยเต็มไปหมด เหอๆๆๆ ==")

แล้วสองคนนักช้อปก็มุ่งหน้าไปบูธมติชนที่โซนพลาซ่า  ชอบหนังสือเครือมติชนจัง มีหลากแนวไม่ว่าจะสารคดี วัฒนธรรม การพัฒนาตนเอง และอื่นๆอีกมากมาย  (อันที่จริงสนพ.อื่นเขาก็มีหนังสือดีแนวประมาณนี้เหมือนกัน แต่ที่อ่านแล้วโดนมันมักจะมาจากสนพ.นี้มากกว่า)  ยืนเลือกอยู่นาน  อยากได้ไปโม้ดดดด จนนึกได้ว่าต้องไปอีกหลายบูธ  ฮือๆ เดี๋ยวแม่กลับมารับนะลูก T_T

next station... บูธอมรินทร์ที่โซน C2 คึกคักเหมือนเคย  มีคนเชียร์หนังสือยืนโปรโมทหนังสือสือออกใหม่ ชอบอมรินท์ก็ตรงเนี้ย  เพราะปกติเนี่ยกว่าเราจะเข้าถึงหน้าบูธเพื่อหยิบดูหนังสือเองมันเหนื่อยมั่กๆ หงุดหงิดอีกที่ต้องกระทบกระแทกกับคนอื่น จนไม่อยากซื้อเดินออกไปเลยก็มี  พอมีคนเชียร์หนังสือแล้วยืนฟังห่างๆก็ได้ สบายขึ้นเยอะ ^^  จากอมรินทร์ก็แวะบูธฟิสิกส์เซ็นเตอร์กับสมาคมส่งเสริมไทย-ญี่ปุ่น (อ๊ะๆ ไม่ได้ซื้อหนังสือเรียนหรอกนะ เพราะพ้นวัยเรียนไปนานแล่ว ไอ้ที่ได้มาน่ะเป็นนิยายทั้งคู่เลย สองสนพ.นี้เค้ามีนิยายแปลสนุกๆเยอะเหมือนกันนะ)

ในที่สุดก็มาถึงบูธประพันธ์สาร เย้ๆ คุณปองพลยังอยู่ด้วย! รีบบอกพนักงาน "พี่คะ เอาคามิลเลียนแมนหนึ่งชุดค่ะ เอาลายเซ็นต์ด้วยยยยยยย" พี่เค้าก็ยิ้มๆพาเดินไปหาคุณปองพล เห็นหน้าเรียบขรึมเหมือนจะดุ แต่เวลาพูดคุยกันแกก็รู้สึกอบอุ่นเหมือน คุยอยู่กับคุณลุงตัวเองเลย น่ารักมาก โอย ปลื้มมมม >_< ...ถึงคุณจะจำหนูไม่ได้ว่าเคยเซ็นต์หนังสือพ่อ-กำเนิดรัตนโกสินทร์ให้ในงานหนังสือคราวที่แล้ว  แต่เท่านี้หนูก็ดีใจมากๆแล้วค่ะ ขอบคุณที่เขียนนิยายสนุกและให้ความรู้ออกมามากมาย หนูรักนิยายของคุณทุกเรื่องนะคะ...

เฮ่อออ เดินออกจากบูธอย่างลอยๆชั่วครู่ แล้วก็กลับสู่ดาวโลก  เย่ย! หกโมงกว่าแล้ว กลับบูธมติชนด่วน! ตอนนี้คนเริ่มเบาบางแล้ว สามารถเลือกหนังสือได้สบายขึ้น เลยใช้เวลาอยู่ราวครึ่งชม. (อุตส่ารีบมาเพื่อทำเวลา กลับกลายเป็นช้ากว่าเดิมอีก) ก็มันน่าอ่านทุกเล่ม ตัดใจเลือกไม่ได้ สุดท้ายเลยเหมาหมด 7 เล่ม  มามะ...มาอยู่กับแม่นะลูก ฮี่ๆ

เดินกลับมาหาโอ๊คที่จุดนัดพบ  อ้อ ลืมบอกไปว่าเจ้าโอ๊คหมดแรงตั้งแต่บูธอมรินทร์แล้ว เพราะก่อนมางานหนังสือก็ไปงานมอเตอร์โชว์มาก่อน (ทำได้ยังไงเนี่ย 2 งานในวันเดียว ^^") แถมซื้อหนังสือในงานทั้งหมด 35 เล่ม! (โอ๊คชอบหนังสือแนวสืบสวนคดี อ่านหมดไม่ว่าของญี่ปุ่นหรือของฝรั่ง) เลยให้นั่งพักรอ ==

ก่อนกลับบ้านแวะกินเอ็มเคกัน 2 คนกินไปเจ็ดร้อยบาท (เอ่อม แบบว่าใช้พลังงานไปเยอะอ่ะ เลยกินเยอะ ปกติเค้ากินน้อยกว่านี้นะ งิงๆนะ เชื่อเค้าเถอะ (-/|\-)

ถึงบ้านสี่ทุ่มหน่อยๆ อยากจะทำรายการค่าเสียหายทั้งหมดอยู่เหมือนกัน แต่หนังตามันประท้วงแล้ว พรุ่งนี้ละกันนะ ZZzz...

เก็บตก: วันนี้โดนน้องคนขายแซวด้วยอ่ะ เรื่องไรอ่ะเหรอ  ก็เรื่องไม่เอาถุงพลาสติกน่ะสิ  เราอ่ะใช้ถุงผ้าซื้อของมานานแล้ว (ตั้งแต่ก่อนเขารณรงค์กันอีกนะเออ) วันนี้ก็เหมือนกัน พกถุงผ้าไปใส่หนังสือกลับบ้าน  ตอนซื้อหนังสือที่บูธมติชน คนขายเค้ามือไวรวบใส่ถุงของร้านไปแล้ว  เราก็ย้ายมาใส่ถุงเราแล้วคืนถุงพลาสติกให้  เท่านั้นละ น้องเค้ายิ้ม บอกว่า "โห พี่คะ ช่วยลดโลกร้อนจริงๆนะเนี่ย" หง่ะ น้องคะ อย่าแซวสิ พี่เขินนนนนน >_<  อีกบูธก็อมรินทร์ ตอนจ่ายตังค์ก็บอกว่าไม่เอาถุงนะ แต่ตอนรับหนังสือกับเงินทอน เจ้าคนเชียร์หนังสือเป็นคนยื่นให้ พร้อมถามว่า "ไม่เอาถุงพลาสติก แล้วไม่เอาเงินทอนด้วยป่ะจ๊ะ" หง่ะ เอาดิพี่ ตังค์ทอนนั่นน่ะ ซื้อหนังสือได้อีก 2 เล่มเชียวนะ >_<  มาแซวเค้าทำไมก๊านนน

Under maintainance!!!

กำลังปัดกวาดทำความสะอาดสเปซอยู่ค่ะ  คาดว่าจะแล้วเสร็จในชาตินี้  =_="

อัพบล็อกครั้งแรกในรอบหลายเดือน =_="  งงเลยว่าจะเขียนอะไรก่อนดี?

 

ต้นเดือนหน้าต้องไปสัมมนาที่เขาใหญ่  พักที่ The Greenery Resort ตามที่เห็นใน photo album

 

ต้องอยู่ตั้ง 10 วัน  ยังไม่ได้จัดกระเป๋าเลย  ขี้เกียจสุดๆ   อยากจะจ้างใครมาจัดกระเป๋าให้จัง

 

 11 วันก่อน  เป็นวันที่ทำสเปซมาครบรอบ 1 ปีพอดี  อัพบล็อกทุกวันตลอด 1 ปีที่ผ่านมา (ขอบอกว่าเป็นอะไรที่เหนื่อยมาก =_="  เป็นไปได้ จะไม่ท้าตัวเองให้ทำอะไรยุ่งยากแบบนี้อีก!)

 

11 วันก่อน  ต้องจากลาเพื่อนคนหนึ่ง... อย่างกะทันหันชนิดที่ไม่ทันได้ตั้งตัว   แล้วจากนั้นเราก็คิด คิด คิด...  คิดอะไรมากมาย...  ท้ายที่สุดก็บอกกับตัวเองว่า  เขาคงไปสู่ภพภูมิที่ดี และมีความสุขแล้วล่ะ  อย่ากังวลเรื่องเขาอีกเลย... 

 

สิ่งที่เราพอจะทำได้ก็คือ  ดูแลคนสำคัญของเราที่ยังคงอยู่ให้มีความสุขดี  

 

ถ้าคิดถึงก็ให้รีบบอกเขา  อย่าผัดผ่อนออกไป  ด้วยเห็นว่าเรายังมี "เวลา" เหลือเฟือ

 

ถ้าขุ่นข้องหมองใจกัน  จงรีบปรับความเข้าใจกันโดยเร็ว   อย่ารีรอเพราะ "พรุ่งนี้" อาจจะไม่มีเราหรือเขาก็ได้

 

 

"ตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่  เราไม่ค่อยได้นึกถึงเธอมากนัก  ไม่ได้ติดต่อกัน  เพียงแค่คิดว่า คงสบายดีนะ..."

 

"แต่พอเธอจากไปแล้ว  เรากลับนึกภาพที่เคยอยู่ด้วยกันได้มากมาย  แม้กระทั่งบางเรื่องที่เคยลืมไปแล้วก็กลับชัดเจนขึ้นมาอีกครั้ง   แต่เราไม่มีโอกาสเจอกันอีกแล้ว"

 

++++++++++++++++++++++

 

วันนี้ ก็ยังอยู่ในอารมณ์เดียวกันกับเมื่อวานค่ะ  คือ จมอยู่ในความคิดตัวเอง  เรื่องการมีชีวิตกับการตาย  ว่ามันใกล้กันมาก...   จากการที่คนคนหนึ่งมีชีวิตอยู่ดีๆ  ก็อาจเปลี่ยนเป็น "ตายแล้ว" ได้ในทุกชั่วขณะจิต...

 

เราไม่มีทางรู้เลยนะ  ว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่?

 

เมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว   เราก็ไม่มีโอกาสทำสิ่งที่เคยคิดอีกต่อไป   ไม่สามารถขอโทษในสิ่งที่เคยทำผิดต่อเขา   และไม่สามารถบอกความรู้สึกดีๆที่มีต่อเขาด้วย

 

เศร้า... U_U

 

วันนี้เป็นวันที่ทำสเปซมาเป็นเวลาครบ 1 ปี พอดี

 

วันนี้เมื่อปีที่แล้ว  ลองคิดเล่นสนุกๆ ว่า "เราจะอัพบล็อกทุกวันตลอดเวลา 1 ปีได้มั้ย?"  ว่าแล้วก็เริ่มเขียนตั้งแต่นั้นมา   เขียนมีสาระบ้าง...  ไม่มีบ้าง...

 

ช่วงแรกตั้งใจเขียนมาก (งานการไม่ค่อยทำ -_-")  แต่ 2-3 เดือนที่ผ่านมา  เกิดอาการล้า  จากที่เคยเขียนยาวๆก็เหลือแค่สั้นๆกะลุดกุ๊ด (เหมือนแค่อัพบล็อกพอเป็นพิธี >_<)

 

เหมือนจะทำง่ายนะ  แต่ที่จริงมันสาหัสเอาเรื่อง  ที่ต้องคอยเขียนทุกวัน (เพราะถ้าดองไว้นานๆก็ลืมว่าเรื่องไหนเกิดวันไหน? ) 

 

เคยจะเลิกกลางคันหลายครั้งแล้ว  แต่ก็เสียดายว่า "เขียนมาได้ตั้งหลายเดือน จะมาหยุดเอาดื้อๆเหรอ?"  พอคิดอย่างนี้ก็พลอยเขียนต่อมาเรื่อยๆ

 

ช่วงสิงหาคมปีที่แล้ว  ไปอเมริกา 10 กว่าวัน  ไม่มีเน็ตใช้  ก็ยังอุตส่าห์มีร่างทรงช่วยอัพหัวบล็อก (เพื่อให้ได้ timestamp ของวันนั้นๆ  แล้วอ๋อมค่อยกลับมาเขียนเนื้อหาทีหลัง)  ให้อีกต่างหาก ^^  ต้องขอขอบคุณอย่างมากที่ทำให้อ๋อมทำสำเร็จ

 

แล้วหลังจากนี้จะยังอัพบล็อกทุกวันรึเปล่า?   คำตอบก็คือ...ไม่ถึงกับเขียนทุกวันค่ะ  เพราะมันเหนื่อยอย่างที่ได้บอกไปแล้ว   แต่ก็จะมาเขียนอยู่เรื่อยๆนะคะ...

 

+++++++++++++++++

 

อีกเรื่องหนึ่งที่ต้องเขียนบันทึกเอาไว้ คือ  เพื่อนของเราคนหนึ่งได้จากไปอย่างกะทันหันเมื่อ 4 วันก่อนด้วยอุบัติเหตุ    วันนี้...เราไปร่วมพิธีประชุมเพลิงศพของเค้าค่ะ...

 

ตอนรู้ข่าวก็อึ้งๆนะ  ว่า "เฮ้ย  เมื่อ 1-2 อาทิตย์ก่อน  ยังเห็นออนเอ็มอยู่เลย   แต่ตอนนี้...เค้าไม่อยู่แล้ว..."

 

เคยคิดว่า  "เดี๋ยวให้สะสางงานเสร็จก่อนนะ  แล้วจะโทรไปคุยด้วย"  และมันก็เป็นแค่ความคิดอยู่เรื่อยมา   ตอนนี้...มันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว...   ขอโทษนะ...ขอโทษจริงๆ

 

ตอนที่ฟังประวัติ และคำกล่าวไว้อาลัย    ก็คิดว่า ถึงเราจะไม่สนิทกันมาก  และพบเจอกันในห้องเรียนแค่เพียงปีเดียว (ช่วงก่อนอ๋อมทำ thesis ค่ะ)   แต่ก็ดีใจที่ได้รู้จักกับเธอคนนี้   คนที่มีจิตใจดีงาม  ฝักใฝ่ธรรมมะ  และเป็นอิสระ...   ไม่ว่าตอนนี้เธอจะอยู่ที่ไหน  ก็ขอให้มีความสุขนะ...

 

...

...